Portfenetry szklane – budowa, rodzaje i zastosowanie w architekturze

Przy projektowaniu budynków z dużymi oknami powinno się rozwiązać kilka kwestii, które nie zawsze są widoczne na 1-wszy rzut oka. Jedną z nich jest zabezpieczenie przeszkleń znajdujących się blisko poziomu podłogi. W takich miejscach wykorzystuje się portfenetry szklane, czyli przegrody montowane na zewnątrz okien, najczęściej w otworach bez tradycyjnego balkonu.

Ich zadaniem jest ograniczenie ryzyka wypadnięcia przez okno, a równocześnie zachowanie dostępu światła dziennego i widoku na otoczenie. Konstrukcje tego rodzaju spotyka się zarówno w nowych budynkach mieszkalnych, jak i w trakcie modernizacji istniejących obiektów. Sposób ich zaprojektowania uzależniony jest od układu elewacji, wymiarów okna oraz miejsca przeznaczonego na mocowanie. Warto dodać, że przegroda nie jest elementem wyłącznie dekoracyjnym. Musi spełniać określoną funkcję ochronną, dlatego jej kształt i sposób montażu powinny wynikać z projektu technicznego, a nie tylko z przyjętej koncepcji wizualnej.

Przed wyborem konkretnego rozwiązania należy ustalić, z jakim rodzajem podłoża będzie połączona konstrukcja. Zupełnie inaczej przebiega montaż w ścianie żelbetowej, a przeciwnie w przegrodzie o kilku warstwach, obejmującej także izolację termiczną. Ważne jest określenie położenia elementów nośnych oraz dobranie mocowań do przewidywanych obciążeń. Szczególne znaczenie ma nacisk wiatru, który zmienia się w współzależności od wysokości budynku, jego umiejscowienia i kształtu elewacji. Portfenetry szklane mogą być mocowane za pomocą uchwytów punktowych lub profili, w których osadzona jest krawędź tafli. Wybór zależy w głównej mierze od wielkości przeszklenia, wymogów projektowych i możliwości technicznych obiektu. Na etapie pomiarów powinno się uwzględnić też położenie ramy okiennej, parapetu, obróbek blacharskich i innych elementów znajdujących się w pobliżu. Jeżeli już te kwestie zostaną pominięte, w trakcie montażu może się okazać, że zaplanowane punkty mocowania kolidują z istniejącą zabudową. W starszych budynkach dodatkowym utrudnieniem bywa brak pełnej dokumentacji albo zmiany wprowadzone podczas wcześniejszych remontów.

Kolejną kwestią jest wyselekcjonowanie szkła a także pozostałych części systemu. W konstrukcjach pełniących funkcję bariery używa się stosownie dobrane szkło bezpieczne, w tym opcje hartowane i laminowane. Materiały te różnią się właściwościami i zachowaniem po rozbiciu, dlatego ich użycie powinno odpowiadać wymaganiom konkretnego projektu. Liczy się nie tylko i wyłącznie grubość tafli, lecz także jej wymiary, sposób podparcia, obróbka krawędzi a także rozmieszczenie uchwytów. W przypadku szkła mocowanego punktowo istotne są także otwory i odległości od krawędzi, ponieważ wpływają na pracę materiału pod obciążeniem. Z kolei profile liniowe wymagają odpowiedniego dostosowania do grubości tafli i przewidzianego sposobu jej osadzenia. Nie powinno się we własnym zakresie zastępować wskazanych elementów innymi mocowaniami ani przekształcać parametrów szkła bez sprawdzenia zgodności z dokumentacją. Na pozór niewielka modyfikacja może zmienić rozkład sił w konstrukcji. Wszelkie odstępstwa powinny być oceniane przez osobę odpowiedzialną za rozwiązania techniczne, z uwzględnieniem obowiązujących wymagań.

Podczas użytkowania przegrody znaczenie ma nie tylko stan samego szkła, ale też kondycja mocowań i przystępność powierzchni do czyszczenia. Na taflach osadzają się zanieczyszczenia z powietrza, ślady deszczu a także pył, a ich ilość uzależniony jest od położenia budynku i warunków otoczenia. Przy oknach na wysokich kondygnacjach powinno się uprzednio przewidzieć sposób mycia zewnętrznej strony szkła, ponieważ dostęp z wnętrza może być ograniczony. Do pielęgnacji powinno się używać środków odpowiednich dla przeznaczonych materiałów, by nie uszkodzić szkła, uszczelek ani powłok ochronnych na elementach metalowych. W trakcie okresowych testom warto zwracać uwagę na pęknięcia, wyszczerbienia krawędzi, korozję a także oznaki poluzowania albo przesunięcia mocowań. Uszkodzeń nie należy oceniać tylko na bazie ich wielkości czy widoczności. Wręcz niewielka zmiana może wymagać sprawdzenia, jeżeli już znajduje się w pobliżu punktu mocowania. W sytuacji zauważenia nieprawidłowości potrzebna jest ocena techniczna i ustalenie dalszego postępowania. Zakres przeglądów oraz konserwacji powinien wynikać z dokumentacji zastosowanego systemu i warunków jego eksploatacji.

Warto sprawdzić: portfenetry szklane.